*insanın kendinden nefret etmesidir aslında. aşkı yaratan bizler olduğumuza göre... yaratandan nefret etmektir, bizleri yarattığı için..çaresizliğine kızıp, kırıp dökmesi, önüne geleni. ne varsa sürüklemesi. küfretmesi, bağırması. hoyratça!hayattan, ya da hayatın, her şeyin, herkesin yaratıcısından çok şey istememiştik. istediğimiz sadece aşktı. para, mevki, şan, şöhret onların olsun. aşk sadece. sadece uğruna ölünecek bir gülüş! bazen bir dokunuş, bazen susuş. ama bizi anlatan, bizden olan...ey insanlar sesimi duyuyorsunuz bir yerlerde, biliyorum. size sesleniyorum işte, tıkamayın kulaklarınızı! sesim peşinizi bırakmayacak hiç!kirlettiniz dünyayı! dünyayı güzelleştiren hayallerimizi kirlettiniz. hayal bile kuramıyoruz, hayallerimiz bile terk etti bizi... sahi, hayalleri bile terk eder miydi adamı?artık hayal dahi edemediğim hayallerim var sadece. içinde kimsenin olmadığı, içinde kimseyi barındırmayan. inanmıyorum ne leyla'ya, ne juilet'e. yalan ulan, yalan! koca bir yalan bu yaşadıklarımız.unutmak için içtikçe, hatırladığımı fark ettim. ve o gün bugündür tek bir şey istiyorum ben de garsonlardan;bir kadeh hayat! sek olsun lütfen...*