*BEN EYLÜL SEN HAZİRAN Bir eylüldü başlayan içimdeAğaçlar dökmüştü yapraklarınıÇimenler sararmıştıRengi solmuştu tüm çiçeklerinGökyüzünü kara bulutlar sarmıştıKatar gidiyordu kuşlar uzaklaraDeli deli esiyordu rüzgarDağılmıştı yazdan kalan ne varsaYaşanmamış bir mevsim gibiydi baharNeydi o bir zamanlarSevmişliğim, sevilmişliğimO heyheyler, o delişmenlikler neydiNe bu kadere boyun eğmişliğimNe bu acıdan korlaşan yürekNe bu kurumuş nehir; gözyaşımÖnümdeki diz boyu karanlıklar da neNe bu ardımdaki kül yığını; elli yaşımBeni kötü yakaladın haziranGamlı, yıkık eylül sonumaBir ilk yaz tazeliği getirdinMasmavi göğünleCana can katan güneşinlePırıl pırıl engin denizinle girdin içimeÇiçekler açtı dokunduğunÇimler büyüdü yürüdüğünVe güller katmer oldu güldüğün yerdeBaşımda senin kuşların kanat çırpıyor şimdiOldurduğun yemişlerin ağırlığındanDallarım yere değiyorGüneşi batmadan saçlarınınBir dolunay doğuyor bakışlarındanGün boyu senden bir meltem esiyor yanan alnımaUykusuz gecelerim seninle apaydınlıkBaşım dönüyor, of başım dönüyor yaşamaktanÖlebilirim artıkÖlme diyorsan; gitme kal öyleyseSarıl sımsıkı, tenim ol, beni bırakmaBaksana; parmak uçlarım ateşLavlar fışkırıyor göz bebeklerimdenHadi gel, tut ellerimi, benimle yanBenimle meydan oku her çaresizliğeBenimle uyu, benimle uyanBirlikte varalım on üçüncü aylaraÜMİT YAŞAR OĞUZCAN*